Przetworzone zdjęcia lotnicze - ortofotomapy

 stanowią żródło wszechstronnych
i ciągle jeszcze w niewielkim stopniu
wykorzstywanych, aktualnych, obiektywnych
informacji przestrzennych o terenie: 
topografii, środowisku, zagospodarowaniu.  

 W wyniku postępu technologicznego,
 specjaliści różnych dziedzin planowania:
 przestrzennego, urbanistycznego, rolnictwa; 
  służb komunalnych, nadzoru budowlanego, 
  zarządzania infrastrukturą techniczną:
 drogami,  sieciami technicznymi, zasobami 
naturalnymi: leśnictwo, geologia, ekologia ...

otrzymali możliwość  bezpośredniego dostępu,
w dowolnym czasie i miejscu, 
 do źródłowych informacji zarejestrowanych
 na zdjęciach lotniczych i satelitarnych,
    zapisanych na dysku  swojego komputera.   

Zastosowanie cyfrowych pomiarów stereofotogrametrycznych w opracowaniu map katastralnych.

Zdjęcia lotnicze, w skali 1:26 000 z programu PHARE zeskanowane
skanerem fotogrametrycznym z rozdzielczością 2032 dpi / 33 cm./
umożliwiają orientację absolutną modelu stereoskopowego terenu
/ w układzie współrzędnych terenowych / z dokładnością ~40 cm.
Zastosowanie cyfrowej stacji fotogrametrycznej  pozwala na 
   osiągnięcie dokładności pomiaru modelu, dla  terenów rolnych
 rzędu  40 - 50 cm. Do tego należy uwzględnić błąd identyfikacji
mierzonego elementu, który ma istotny wpływ na dokładność 
 określenia położenia mierzonego punktu, niezależnie od sposobu
i dokładności wykonywania pomiarów terenowych.
<< Kliknij myszką w obrazek i obejrzyj szczegóły.

Wektorowa, numeryczna mapa katastralna została opracowana na
podstawie materiałów z zasobu t.j danych z operatów pomiaru granic
na osnowę państwową oraz wyników pomiarów w układzie lokalnym.
Mapa ewidencyjna 1:5000 została zeskanowana w całości.
Obraz rastrowy całych arkuszy mapy poddano kalibracji.
Otrzymano błąd kalibracji ~12m ( ! ). Po analizie błedów
 podzielono pierwotny obraz rastrowy na dwie części i ponownie  
wykonano kalibrację, uzyskując błędy kalibracji po ok 6m.
Do weryfikacji obu części obrazów rastrowych wykorzystano
model terenu na cyfrowej stacji fotogrametrycznej.
<< Kliknij myszką w obrazek i obejrzyj szczegóły.                                         

Stwierdzono niekartometryczność arkusza Nr 1; kilka lokalnych
deformacji mapy rzędu 20-30m i wiele 5-15m, co zdyskwalifikowało
ten akusz mapy, jako materiał żródłowy do wektoryzacji granic.
Obraz rastrowy mapy, zlokalizowany georeferencyjnie, poziomo 
 w układzie przestrzennym modelu i podpięty do "z" kursora
 /znaczka pomiarowego/ jest dosuwany z nim do powierzchni
modelu terenu - obserwowanego na stacji fotogrametrycznej.
W ten sposób posłużył do identyfikacji granic na zobrazowaniu
 terenu i wykonania cyfrowych pomiarów fotogrametrycznych
 punktów załamania granic, na tle rastra mapy ewidencyjnej.
<< Kliknij myszką w obrazek i obejrzyj szczegóły.                                               

Cyfrowym pomiarom fotogrametrycznym podlegały przede wszystkim
zweryfikowane z obrazem rastrowym mapy ewidencji gruntów,
dobrze odfotografowane granice wzdłuż ogrodzeń, miedz, rowów,
wyraźnie widocznych krawędzi skarp oraz linii użytków.
Pozostałe, niewidoczne granice zostały zwektoryzowane z obrazu
 rastrowego mapy - po lokalnym wpasowaniu granic z najbliższego
otoczenia w odpowiadające linie graniczne, wniesione z pomiarów
bezpośrednich lub stereofotogrametrycznych.
 Wyczerpujący opis znajduje się w sprawozdaniu technicznym  ==>
<< Kliknij myszką w obrazek i obejrzyj szczegóły.